Thomas van Ardenne - Photography

Maandagochtend 25 november vertrok de bus uit Kuala Lumpur naar de Cameron Highlands; de eerste stop van onze trip door Maleisië. De eerste week zou er één worden waar flink wat uurtjes in de bus gezeten moest worden. Hoewel niet de leukste bezigheid is het met z’n tweeën in een verder lege mini-van in het zonnetje met een briesje in het gezicht nog best relaxt. Lees verder voor deel twee van de update.

Cameron Highlands
Na een achtbaanrit achterin de touringcar kwamen we ’s middags aan in de Tanah Ratah. Een eerste zoektocht naar theeplantages leverde alleen wat plaatjes op van de lokale flatgebouwen, aangezien er van de wandelroutes waar we naar op zoek waren geen spoor te bekennen was. Een koude nacht (voor Thomas dan) later stond er een tour op het programma, mét gids. Deze vrolijke Indische versie van Opa Bol nam ons een dagje mee langs de theeplantages, een mosbos, de theefabriek, een aarbeienboerderij, een vlinderboerderij, een watervalletje en een aantal “oorspronkelijke bewoners” oftewel nepindianen.

De theeplantages zijn werkelijk waar fantastisch om te zien en Opa Bol wist er ook vanalles over te vertellen. Zo krijgen de plukkers van de theeblaadjes, alleen de jonge topjes van de struik, RM0,20 (=€0,04) per kilo(!) theeblaadjes. Opa Bol vond dit nog vrij veel want een paar jaar geleden was dit nog RM0,06 per kilo en dus moesten de gastarbeiders uit Indonesië niet al te veel zeuren. Dan te bedenken dat wij per persoon 400 kilo theeblaadjes betaald hebben om met hem mee te mogen…

Theeplantages

Voordat we naar de theefabriek konden moesten we eerst langs de top van de berg aldaar, vanaf waar we alleen maar jungle zagen, iets wat je eigelijk overal in Maleisië ziet. Een stukje verder naar beneden was het zogenoemde “mossy forest”, oftewel mosbos, een must-see. Toegegeven, de hoeveelheid mos op de bomen was indrukwekkend, maar de gids was zelf vooral onder de indruk van alle kelk-bloemen, hier eentje, daar eentje, in die boom nog eentje, en overal moest een foto van genomen worden! De gids ambieerde zelf blijkbaar ook een baantje als fotograaf want elke plek waar we met zijn tweeën konden staan moest hij even een foto van ons nemen. Super! Op naar de theefabriek!

Mosbos

Kelk-bloem

De theefabriek iets verderop was van het wereldberoemde merk Boh, ook wel bekend van de slogan “Puts the ‘mmmmmph’ in life!”. Eerst was er een korte rondleiding langs de werkplaats, waar ze overduidelijk de authentieke Boh-thee maken, want de machines stamden ook nog uit vroegere tijden.
Daarna was het dan eindelijk tijd om die befaamde Boh-thee eens te proberen. Ivo had een prima groene thee uit een zakje, maar Thomas had een potje kaneelthee met de blaadjes er nog in. Met de tekst “kut, theezeefje vergeten” liet hij blijken dat hij daar iets te laat achtergekomen was. Al discussiërend over de oorsprong van het blonde stelletje schuin voor ons dronken we de thee, genoten we van het uitzicht en besloot Thomas dat het tijd was om ook het kopje eens goed op de foto te zetten. Tijdens deze shoot bracht de kreet “kut, theezeefje vergeten” van het blonde meisje schuin voor ons een eind aan de eerder genoemde discussie.

Boh thee

Op weg naar de vlinderboerderij stopten we op ons verzoek nog even bij een aardbeienboerderij, om daar wat echte Hollandse aardbeien te plukken en op te eten. Toch mooi een stukje thuis, ver van huis. Snel door naar de vlinderboerderij, die voor een deel bestond uit een insectenhuis met reusachtige neushoornkevers, een reptielengedeelte met… reptielen, een bloementuin met onder andere mooie rozen en uiteraard een vlindertuin.
Met name een leuk uitstapje voor de fotografen onder ons dus…

vlinderboerderij

Na een korte lunch wees Opa Bol ons nog even een leuk watervalletje, waar hij uiteraard weer een foto van ons moest nemen, om vervolgens langs de indianen te gaan. Deze indianen hadden hun hut precies langs de weg naar de Cameron Highlands gebouwd (toevallig!) en waren ook druk bezig met alle activiteiten die indianen zoal gedurende een doorsnee dag doen: zitten en niks doen. Toen wij de knap gefabriceerde bamboe-hut binnenkwamen was het tijd voor een feestje, want de bamboeinstrumenten werden tevoorschijn gehaald. Slechts één indiaan had zijn werkkleding aan (lapje aan de voor- en achterkant van de schaamstreek) en hij danste er ook flink op los. Na de indian-jumpstyle was het tijd voor een ouderwets potje blaaspijp schieten, de indiaan in werkkleding deed het even voor en daarna was het uiteraard onze beurt. Getooid met een echt indianenhoedje hadden we de smaak al snel te pakken en bleken we vanaf grotere afstand zelfs beter te schieten dan Opa Bol en de indiaan bij elkaar. Al met al aardig om te zien, maar een beetje té toeristisch was het wel…

Waterval

Blaaspijpschieten

Je komt nog eens wat tegen onderweg: overhellende Proton onderdelen

Ivo aan het genieten

Taman Negara
Van de “koude hoogtes” van de Cameron Higlands gingen we naar de vochtige warme jungle van Taman Negara. Acht uur in een minivan voor onszelf, met wat raampjes open door de jungle scheuren was prima te doen.

Taman Negara staat bekend om zijn jungle met onder andere een Canopy Walkway (touwbrug tussen de bomen) en mogelijkheid tot overnachtingen in een grot of bij weer een zogenaamd dorp van oorspronkelijke bewoners. Omdat we maar één dag hadden besloten we om niet 1400 kilo theeblaadjes uit te geven aan een gids en een boot, maar om zelf de omgeving te verkennen.

Canopy walk

Allereerst natuurlijk door de jungle ploeteren om de Canopy Walkway te bewandelen. De hoeveelheid schoolkinderen en oudere mensen die we op onze weg tegenkwamen, gaven ons nou niet echt het idee dat we midden in de jungle zaten, hierna werd het tijd voor een andere track. De Canopy Walkway was voor een deel afgesloten, maar het resterende gedeelte was nog steeds de moeite waard, op een paar plankjes tussen boomtoppen doorlopen blijft spannend. De track die we daarna kozen was een stuk uitdagender en leverde nog wat leuke plaatjes op. Terug op de kamer deed een paar bebloedde sokken een van ons nog doodsangsten uitstaan, maar zoveel kwaad konden de bloedzuigers van amper een hele centimeter toch ook weer niet.

Uitstapje van de aardrijkskundeklas

Ivo op de top

Thomas op de top

De volgende dag was het al weer tijd om terug te keren naar KL, het vliegtuig naar Kota Kinabalu (Borneo) weer een dag later mocht uiteraard niet gemist worden. De terugweg begon met een mooie boottocht van twee uur, dwars door de jungle, waarna we uiteraard de bus weer in stapten. Al met al een geslaagde week, maar de echte pret moest natuurlijk op Borneo plaats gaan vinden!

Uitzicht vanuit hotelkamer

Riviertocht, terug naar de bewoonde wereld

Het is al weer laat en we moeten morgen weer vroeg op voor een bezoek aan de Orang Oetangs en een drie-daagse Wildlife tour. Het derde deel van deze update laat daarom toch nog even op zich wachten. Het raften, duiken, bergbeklimmen en al het andere moois houden jullie van ons tegoed!